ayalagch

 Сарних нь амархан амрагийн дууг гартаа атгаад
 Садрах усан мэт долгист хайраа энгэртээ тэврээд
 Улбар ертөнцийн чимээ аниргүйд жингүйдэн суухуйд
 Угт зүрхний давалгаалт тэнгэс сэтгэл эргээ  цохилно
 Хөндүүрхэн сэтгэлд үжин сарны гэгээ татаад
 Хөнгөн гуниг садар ертөнцийн хэлгий аялгуунд автахуйд
 Зүг чиггүй тэр л тойрогт амьдрал хэмээгдэх бүхнийг булшилчихаад
 Зүгээр л гунигаар нотолсон аялгуун дор сөхөрнө .

 
 

Чих тавивч анир үгүй
Чивэлт үг хэлэвч анир үгүй
Саарал манан газарт хөшиглөн татавч анир үгүй
Санаа алдалт агаарт нот мэт нисэвч анир үгүй
Амьдрал чи анир үгүй юм уу

Сэрвийсэн хадад далайн усанд цохигдовч анир үгүй
Сэтгэл баясан инээд бялхавч модод анир үгүй
Газрын хэвэлд гал шатавч хөрс анир үгүй
Галын судал тэнгэрт хүрэвч тэнгэс аниргүй
Амьдрал чи аниргүй юм уу

Уйлаад л байхнээ нулимсний амт
Шорвог байхаа болиод
Усан бороо ороод л байхнээ
Гэрэлт нарыг мартаад
Устөрөгчийн атом мэт амьдрахуйяа
Амьдрал ямар сайхан гээч
Чи мэддэг ч болоосой ..........

Задгай бодрол сэтгэлээс халиад
Тэнгэрт дүүлхэд
Жигүүртний зүрх цээжинд цохилно
Уйд автаад
Урсах нулимас уруул давахад
Удаан тарчилсан зовлон
Газарт бууж төгсөнө

Тэртээд цагаахан далбаа
Тэмдэгт хэдэн гялбаа
Энүүхэнд, алс дорнод
Эргээ цохилох агнуурын тэнгэс

Нэгдмэл мэт,нэгэн цул мэт
Тэнгэс ,тэнүүлч цахлай
Нэгэнтээ минийх л байсан
Далбаа, далайн тэмдэг
Хүүхэд нас .... асгарсан цаг хугацаа

Бодлын мянган зангилаанд орооцолдон сэтгэл хэмээх тэнгэсийн эргээ цохилхыг бүхий биеээрээ мэдэрч байхуйяа эгэл амьдралын буулганд зүтгэх энэхүү амьдралаа харахуйяа харуусал төрөх ... Мэдрэхүйеэ үхэл гэгч эхлэл шиг ... үргэлжлэл шиг ... гэгч мэдэхгүй түмэн таглаа нүдийг боох нь айдас төрүүлэх авч тэр нь төөрөгдөл мэт амьдралаас үнэнг ававч басхүү авч болохгүй бүхэндээ шунан дурлаж харамлахын тэнхээтэй аталаа асгараад ирэх хайрыг цацахын хүсэлгүй насыг барах хүмүүний амьдралаас залхах амир дөлгөөн уужуу ухаантай хатан сэтгэлийн дор арчаагүйгээр насахыг барах нь харуусал мэт ....Хүсэл хяслын түмэн шуурганд
цаг хугацааг сөрөх бус даган сажилах би хэмээгч хэнсэн билээ ....сэтгэлийн сэжүүр аандаа л эвхэгдэж даль жигүүр хумигдах тусмаа амьдралд улам дурлаад байх шиг ... гэвч ахуйд татагдан өнгө мөнгөнд шунахуйяа
тэнгэрт байх цаг хугацаа минь улам улмаар багасаж тэнд гэрэлтэх биш энд нурамших аяс орох ....
Гэрэл- сүүдэр үнэн -худал үхэл-амьдрал гэгч чухамдаа нэгдмэл болвоос энд би байхын учир юу билээ .....

Шидэт зүүдийг гэрэлтүүлэх гэж одод тодоос тод гэрэлтэх
Ширхэг үсийг амьдруулах гэж дэлхий тэнхлэгээрээ эргэх
Өвсний нулимсаар амьдрах гэж чулууд өөрийгөө элээх
Үхэх төрөхийн тойрогт ороогдох гэж амьдрах ..............

Эрхэмсэг хийгээд омголон,  омголоноос омголон атлаа
Эр биеийн чинь үнэрт мансууран нялхрах юм
Ай энэ чинь юусан билээ .............
Өнгөнд дарагдагч хорвоогийн сүм гэрэл атлаа
Өвөр юунд чинь дурлах өөргийгөө гээн тэмүүлэх юм
Ай яанам билээ ...........................

Хүйтэн биеийг озон үнсэгч
Хөх галын дөл улам дээшлэхүйд
Харанхуйн аязыг гэрлэн бие
Аниргүйн хөгмөөр хөрөөдөн тоглоно
Бардам бие хөсөр хаяагдаж
Шалдан чигээр ахуйд үлдэхүйд
Сүүдэрийн хоригоос алдуурсан сүнс
Шүүдэрт дэлхийгээс шувуу мэт ниснэ
Наргүй хоосон, навчгүй хоосон
Үг үгүй хоосон үнэн гэж үгүй хоосоныг
Өөрийн гараар балруулдаж орхиод
Хязгааргүй дээшээ ниснэ
Гэрлийн хурдаар ниснэ
Айдас тэнд үлгэр шиг сонсогдож
Амьдрал тэнд тоглоом шиг бодогдох
Ахуйг би тэнд зурна
Өөрийн гараар зурна

Зүгээр л уучлая
Бодлогогүй хийсэн алхам
Бодохгүй хэлсэн үг бүхнийг чинь уучлая
Тэгээд л ........
Үлгэр адил амьдралд
Өөрөөсөө нуугдсан энэлэн болж үлдэе
Түрэмгий аашинд салхи шиг хийсэж
Түүнд өөрийгөө хамхуул шиг даатгая
Уул уулсаан танихгүй газарт
Өөрөө өөрийгөө олохгүйгээр нуугдая
Зүгээр л уучлая
Чамайг .......бас.......... өөрийгөө

Үг үгүйн чинадаас үүлс нүүж
Үнэн хэмээгдэх худал аясын салхинаа хийсэхүйд
Чи , би хэмээгдэн нэг нэгнээ хэмлэвч
Чин үнэндээ нэг л юм амьдрал ... зүрхээн дараад сонс
Хэрсүү гэнэний хооронд
Хэдхэн навчис хагдарч
Хэн нэгний нулимс миний нүднээс асгарахуйд
Өөр юунд ч биш амьдралд өвдөг сөгдөн
Үхэлд бууж өгөх нь ялагдал биш санагдана
Тэгэхэд л тэнэглэл ухаарал хоёр
Тэнцүүхэн агаад нэгдмэл ............

Хүссэндээ
Хөх чинэрхэд
Оршихуйн хязгаар дахь сэрэхүй сэрж
Одоогийн анирт унах сонсдоно

Хүлээсэндээ
Хүсэлдээ  орооцолдход
Уйт алсын тохуурхал айлсаж
Цонхон доорхи модод бөхөлзөнө

Зүрхийг минь өргөс шиг мөрөөдөл шивж
Зүггүйхэн тонгочих энхрийхэн хэвлий дотроос огторгуй тийрнэ
Эхэл хайрын үзүүр хөнжил дотор минь орооцолдож
Эр биеийн чинь үнэрт цасны будраа шиг хайлна
Эмэгчин чонын араншин тархин дотор ульж
Эзэнгүй ягаан долгис тэнгэрийн зүгт нүүдэлнэ
Зоримог бардам аялгуу өврөөс чинь урсахад
Зоргоор бүргэд чиний өд шиг би хийснэ
Навчис хагдарсан намраар цээжний төгөл эзгүйрч
Нарны сэрвээн дээрээс мөсөн цэцэг унахад
Янаг цагаан тэнгэрийн хаа нэгтэйгээс ирсэн
Янжинлхамын үр хэвлий дотор дуншина
Огторгуй базаж төрсөн омголон бүргэд чиний
Одоо ирээдүйн үргэлжлэл салхи зайдалж мэндлэхэд
Эрин галавын хөндүүр чулуу дэрлэж уйлна
Эрт эдүүгээн онгод чинь сархад сөгнөж баярлана

Дотоод ертөнцдөө би гал шиг асаж ус шиг буцлаж мөс шиг хөлдөж байхын .....ертөнц дээр ганцхан би л ингэж байдаг юм болов уу ? Ерөөс бүх хүмүүс над шиг байдаг юм болов уу?

                       Хоосон чанарыг судлах тусам 
                       амьдралд хорогдох хүсэл багасана

Би цуурай бие минь бишүүрхэл минь
Бий хирнээ байхгүй
Би цуурай хашгираад л байдаг дууны чинь хэмнэл атлаа
Хаана ч байхгүй хоосон
Үгүй дээ нээрээ би хэн ч биш
Өөртэй минь барьцах хүн үгүй
Үнэндээ магадгүй би алдартан ч байх болох
Үнсэлт минь тэврэлт минь гэхдээ л үл үлдэнэ
Чөтгөрийн ад биенд минь шүглэсэн учир
Чиний чадахгүй хэдэн мөрийг холбодог байж мэдэх
Чухамдаа яг л тиймийн учраас
Чулуунаас ойсон цуурай шиг хоосон байж болох
Би ,би яг л цуурай
Бие минь бичлэг минь
Бишүүрхэл минь бардамнал минь
Хайр минь хардалт минь
Хаана ч байхгүй хоосон хирнээ
Хашгирсан дуу шиг чинь чамд сонсогдох
Би цуурай....................

Шөнөжин сууж шүлэг бичээд
Гунигаар би өөрийгөө гоёдог
Шүүдэр бөнжигнөх өглөөний наран
Ганцаардсан надаар өдөржингөө дутдаг

Сүүдрээс өөр ариун юмгүй
Сүнснээс өөр өөрийн өмчгүй
Нүгэл дүүрсэн энэ л биеэнд минь
Нүд унагаад чи даана ч хэрэггүй ээ
Бие минь угаас хуурмаг ертөнцийн
Биелэл хийгээд хоосны тасархай
Үхэн хатан хайрлах амьдрал минь
Өөрийн юмгүй зуурдын зэрэглээ
Шунан дурлах уран бие минь
Шулмын адаар бүтээгдсэн тоглоом
Шуудхан хэлэхэд би өөрөө
Шийтгэл эдэлж буй эгэл ухамсар

Нурж байгаа юм болов уу гэж хүслээ бодтол
Нуугисан цурман дотроос цогшиж байсан нь тэр юм байж
Итгэл гэгч алдрахгүй юм даа ......................
Чулуужсан зүрх цухалдсандаа бутарч байна уу гэтэл
Цусаа сэлбээд хатуужиж байсан нь тэр юм байж
Цуурна гэж байхгүй чанга юмдаа сэтгэл

Өөрийн минь бүтээсэн хүслийн ертөнцөд
Өдөр шөнө хоёр зэрэгцэн оршдог
Өдөр хийгээд шөнөгүй
Өглөө бас оройгүй
Тэнд нар сар хоёр тэврэлдэн
Тэнгэрийг газар болтол янагладаг
Тиймээс газаргүй тэнгэргүй
Хагацал шиг одод усанд унахад
Хатуужлаар өлгийдөн тэнгэс бүүвэйлдэг
Хар цагаан санаа инээлдэн хундага тулгаад
Халамцаад ирснийхээ дараа
Барилцан зодолддог
Хайр сэтгэл үзэн ядалт хоёр
Хагацахын аргагүй амраг бололцсон
Тэнд юу ч үгүй .....................
Тэнгэр газар тэгээд би
Бүгд байхгүй
Тэгсэн хирнээ бүгд бий
Үүнийг л амьдрал гэнэ
Өөлхийн аргагүй бодит хирнээ
Үгүйлхийн аргагүй хоосон ертөнц

Үзэмний дарсанд согтоод
Дунайн эрэгт хонохсон
Үлгэр зүүд шиг бага насандаа очоод
Арбайтын гудамжаар гүйхсэн
Согтуу цыган аязанд
Хөлөө эцтэл бүжихсэн
Солиорсон мөрөөдөлдөө орооцолдоод
Цаасан шувуу нисгэхсэн