Дотоод ертөнцдөө би гал шиг асаж ус шиг буцалж мөс шиг хөлдөж байхын .....ертөнц дээр ганцхан би л ингэж байдаг юм болов уу ? Ерөөс бүх хүмүүс над шиг байдагийн болов уу?

                       Хоосон чанарыг судлах тусам 
                       амьдралд хорогдох хүсэл багасана

Би цуурай бие минь бишүүрхэл минь
Бий хирнээ байхгүй
Би цуурай хашиграад л байдаг дууны чинь хэмнэл аталаа
Хаана ч байхгүй хоосон
Үгүй дээ нээрээ би хэн ч биш
Өөртэй минь барьцах хүн үгүй
Үнэндээ магадгүй би алдартан ч байх болох
Үнсэлт минь тэврэлт минь гэхдээ л үл үлдэнэ
Чөтгөрийн ад биеэнд минь шүглэсэн учир
Чиний чадахгүй хэдэн мөрийг холбодог байж мэдэх
Чухамдаа яг л тиймийн учраас
Чулуунаас ойсон цуурай шиг хоосон байж болох
Би би яг л цуурай
Бие минь бичлэг минь
Бишүүрхэл минь бардамнал минь
Хайр минь хардалт минь
Хаана ч байхгүй хоосон хирнээ
Хашиграсан дуу шиг чинь чамд сонсогдох
Би цуурай

Шөнөжин сууж шүлэг бичээд
 Гунигаар би өөрийгөөн гоёдог
Шүүдэр бөнжигнөх өглөөний наран
 Ганцаардсан надаар өдөржингөө дутдаг

Сүүдрээс өөр ариун юмгүй
Сүнснээс өөр өөрийн өмчгүй
Нүгэл дүүрсэн энэ л биеэнд минь
Нүд унагаад чи даана ч хэрэггүй ээ
Бие минь угаас хуурмаг ертөнцийн
Биелэл хийгээд хоосоны тасархай
Үхэн хатан хайрлах амьдрал минь
Өөрийн юмгүй зуурдын зэрэглээ
Шунан дурлах уран бие минь
Шуламын адаар бүтээгдсэн тоглоом
Шуудхан хэлэхэд би өөрөө
Шийтгэл эдэлж буй эгэл ухамсар

Нурж байгаа юм болов уу гэж хүслээ бодтол
Нуугисан цурман дотроос цогшиж байсан нь тэр юм байж
Итгэл гэгч алдахгүй юм даа ......................
Чулуужсан зүрх цухалдсандаа бутарч байна уу гэтэл
Цусаа сэлбээд хатуужиж байсан нь тэр юм байж
Цуурна гэж байхгүй чанга юмдаа сэтгэл

Өөрийн минь бүтээсэн хүслийн ертөнцөд
Өдөр шөнө хоёр зэрэгцэн оршидог
Өдөр хийгээд шөнөгүй
Өглөө бас оройгүй
Тэнд нар сар хоёр тэврэлдэн
Тэнгэрийг газар болтол янагладаг
Тиймээс газаргүй тэнгэргүй
Хагацал шиг одод усанд унахад
Хатуужилаар өлгийдөн тэнгэс бүүвэйлдэг
Хар цагаан санаа инээлдэн хундага тулгаад
Халамцаад ирсэнийхээ дараа
Барилцан зодолддог
Хайр сэтгэл үзэн ядалт хоёр
Хагацахын аргагүй амраг бололцсон
Тэнд юу үгүй .....................
Тэнгэр газар тэгээд би
Бүгд байхгүй
Тэгсэн хирнээ бүгд бий
Үүнийг л амьдрал гэнэ
Өөлхийн аргагүй бодит хирнээ
Үгүйлхийн аргагүй хоосон ертөнц

Үзэмний дарсанд согтоод
Дунайн эрэгт хонохсон
Үлгэр зүүд шиг бага насандаа очоод
Арбайтын гудамжаар гүйхсэн
Согтуу цыган аязанд
Хөлөө эцтэл бүжихсэн
Солиорсон мөрөөдөлдөө орооцолдоод
Цаасан шувуу нисгэхсэн

Одоо оройтсон
Онцолж магтдаг
Хуруунд минь
Хурмын бөгж гялалзах болсон
Олон өдөр хайрласан хайр минь
Ондоо хүнийг хайрлах болсон
Одоо оройтсон
Нүдэнд чинь би дүрээ тольдож
Нүгэлээ тэндээс харахгүй болсон
Нүцгэн чигээр өвөрт чинь эрхэлж
Нөмөрсөн тэрлэгээ үнгэхгүй болсон
Одоо оройтсон
Дэндүү ихээр хайрласан сэтгэл минь
Дээлийн эмжээр шиг сэмрээд дууссан
Дэлхий хүртэл багадсан хайр минь
Дэрхийн нисээд ирэхгүй болчихсон
Одоо дэндүү оройтсоон
Гунигтай нүд чамайг хормойдож
Гуталаан ширтээд нулимсаа залгихад
Зээр шиг цахилсан чиний хүсэлд
Зэрвэсхээн ч болтугай тороогүй болхоороо
Дагжиртал чичэрсэн зүрх ганцаардаж
Даарсан сэтгэлд хань болсоныг түшсэн юм
Тэгэхэд л чи эргэж хараагүй байж
Тэгсэн мөртөлөө..................
Одоо дэндүү оройтсон 

Давалгаан дор биеэ ивээд далайн нэг хэсэг болохсон
Даль жигүүр тэндээс аваад огторгуйн зүг дүүлэхсэн
Оддын дунд дураар сэлгүүцэж онгод болон оршихсон
Орондоо бүгд орсон нам гүмээр найрагчийн дэвтэрч унахсан

Шатсан модны үнс шиг хөрсний гүнд  шингэсэн
Шар усны үерээр газар бүхэн тарахсан
Ус шимсэн ургамалын нахиа болон дэлгэрэхсэн
Уран дэлбээ минь хагдран унахад шүлгийн дэвтэрт хавчуулагдахсан

Хаа холын хүсэл хаалга тогшино
Хагас бөмбөлөг тархинд орох зөвшөөрөл эрнэ
Элэгдэх мөхөхийн орчлонгоос явна гэдгээ мэдхийн учир
Эс бүхэн дургүйцэж үүдээ үл нээнэ
Цухалдсан холын хүсэл хаалга тогшино
Цул биений эс бүхэн үнэнээс айн чимээгүй дүнсийнэ
Бүгдийг мэдэгч аль дээр үүдэнд ирчихээд байхад
Бүр ихээр харанхуйдаа дурлан эс бүхэн нугдайна

Энэ хуримын даашинзыг би энгийн болтол өмсөнө
Эсгүүр нь хуучирч эцсийн утас нь тасархад
Эгэл байж болохыг нь хүн бүхэнд ухааруулна
Шоолон инээгсэд тэр үед ичиг
Шохоорхон авагсад тэр үед болиг

Үнэн худал хоёр ертөнцийн завсарт хавчуулагдахдаа өмссөн
Өмсгөл минь тас хар бас гэрэлтдэг
Амраг минь чи түүнд дэндүү дуртай
Авч өгөхдөө харин яагаад унтлагийн хувцас гэж нэрлэсэнийг би үл ойлгоно
Чи намайг нүцгэн л тэвэрхийг хүсдэг биз дээ

Энэ шөнө шиг ийм урт шөнө
Энэ хөнжил шиг ийм хүйтэн хөнжил
Этгээд бодолдоо орооцолдсон над шиг хүн
Энэ дэлхийд дахиад байх болов уу?

Давилуун занг минь дардаг чиний ааш
Дахилт мэт давтагдаад байдаг эгэл өдрүүд
Минийх л юм шиг мэддэг болчихсон чиний үйл хөдлөл
Мянган жилийн дараа хэн нэгэнд гайхагдах болов уу?

Унасан навчсийн зүссэн агаараас
Улаан туяа эргэн ойхыг намар гэнэм
Урагдсан сэтгэлийн гомдсон шаналалаас
Хорсол буцалж бай хайхыг хайр гэнэм

Өрөөлөөс тээж ирсэн
Үнэрийг чинь
Өвөртөөн би шатаая
Үнсэлтийн оромтой уруулыг чинь
Үзэн ядалтаараа арчия
Нар нуугдсан шөнөөр
Нүцгэн өвөрт чинь эрхэлэж
Сар ичсэн өдрийг
Минийх хэмээн зарлая

Усанд туссан сарны дүрс
Улигт амьдралаас дэндүү тасархай
Уруул тэр инээд нь
Уйт орчлонд хэтэрхий гоёдмоор
Салхи хөглөх эгшиг
Сарны үзэсгэлэнг тодруулхад
Жараахай живэх усанд
Нүцгэн саран тольдоно
 

Энэ хэдэн навчсыг эргэх цагийн аясаар унасан юм болов уу гэж бодтол
Эрх охин минь таслаад газраар нэг тараасан нь тэр байж
Байлгалын бусаар унасандаа харамссан навч уйлж байхад
Бяцхан үр минь тэдний зовлонгоор өөрийгөөн гоён инээд алдана

Чиний гунигаар нэрсэн дарсанд
Миний сэтгэл халамцаж
Чимээгүй аниргүйд агсарсан үгс цаасан дээр буудаг
Хүмүүс тэрийг шүлэг гэдэг
Миний шуналаар урсгасан үгсэд чи урхидуулж
Мэлэрсэн гунигаан хайр гэж боддог тэрийг чинь
Хайр биш шаналал гэдэг

Тийм нэгэн гэгээхэн учрал зүрх догдлуулахуй
Тэр л харцанд хайлсан сэтгэл ус шиг урсахуй
Ялсан мэтээр одод айлгүйтэн анивчихуй
Ягаан даашинз минь газарт уначихаад би ичингүйрэн зогсохуй
Энэ л шөнийг би удаан хүлээсэн

Аяз намуухан дууны эгшиг аманд орохуй
Ангир цээжнээс ойсон саран нүдээ нуухуй
Чиний зөөлөн амьсгал чихэнд сонсогдохуй
Чимээгүйхэн дотроо баярласан зүрх минь хэндэг цохихуй
Энэ л мөчийг би удаан хүлээсэн

Санасан сэтгэл биелсэн мөрөөдөлөөс нахиа дэлгэрнэ
Тэгээд хавар болно
Салхи шиг омголон ааш гал шиг дүрэлзсэн хүсэл минь
Чамд уусна би чиний нэгэн хэсэг болно
Яг тийм амттай дурлал хэмээх дарсанд хамтдаа халамцаад
Яагаад ч  салахгүйгээр чамтайгаан би дандаа хамт байна

Яг энд надад үдшийн бүрийд
Янаглал хэмээх хичээл заахдаа
Халуун озолтоо хүзүүн дээр үлдээчихээд
Хариултаа мартаад  алга  болчихсон
Цагаан цамцтай цагийн багшийг
Улаан даашинзтай бүсгүй хайж байна